نمی دونم ۶ سال شد یا هفت سال. خیلی زود گذشت, حداقل برای من.می خوام اعتراف کنم, توی این چند سال تو هر جور حجت و نشونه که می شد نشونم دادی ولی من ..., به هر شکلی که شد گفتی بیا ولی من ...می دونی, بعضی مواقع می گم اگه توی این هستی یکی مستحق اون شعله های فروزان و ... باشه اون منم. ای لعنت بر این حسی که آدم می دونه قراره این حرفاش خونده بشن. ای لعنت بر این تکلف زاید که نمیگذاره آدم حرف بزنه. راستی تو به اشک ناخالص هم رحم می کنی , نه؟

بگذریم, از اون مهمتر یک سوال دارم:

" چه جوری منو تحمل می کنی؟ "

 

 

بهار دلکش رسید و دل به جا نباشد

گفتم : "الهی لا تعذبنی بعقوبتک"٬ یکی رد شد و گفت:" آخه تو که ... چه میفهمی اینا چیه؟"

دیدم راست می گه ٬ به دلایل متعدد...

 

 

صرفنظر از بقیه بخشهای دعای ماه رجب این قسمتش برایم واقعا "ملموس" است...

يا مَنْ يُعْطى مَنْ لَمْ يَسْئَلْهُ وَمَنْ لَمْ يَعْرِفْهُ تَحَنُّناً مِنْهُ وَرَحْمَةً

ای كه عطا كنى به كسى كه از تو نخواهد و نه تو را بشناسد از روى نعمت بخشى و مهرورزى

 

دیشب به خوابم آمدی،

صورت بی صورت تو را در سیمای کسی دیدم که کمان را سوی قلبم کشیده بود...
تیری زد،دلم را شکست و گفت:"بیا عزیزم،بیا"

 

گفت :"به فلانی بگین احوال نمی پرسی.دیر می آیی زود میری!"
آهی کشیدم،خودمو جمع و جور کردم و گفتم:
"میدونین،همیشه در ذهنم هستین ولی...،ولی..."
گفت:"نمی خواد یاد من باشی،لااقل کمی به خودت فکر کن"
گفتم:"هستم،فراموش میکنم اکثر اوقات"
نگاهش رو ادامه داد،همون نگاه دوست داشتنی.
من این چشمارو یه جا دیده بودم.حافظه لعنتی راه نمی آمد.نگاه مهربونش یه جورایی پرروم کرد:
"آخه بد دنیایی شده،هیچ چیزی توش قطعی نیست،باور کنین اگه برام گوشه ای از حقیقت روشن بشه دیگه هیچ وقت..."
اینو که گفتم نیشخندی زد و گفت :حقیقت!
بعد هم رفت،به همین سادگی.

شنیدم می گفت:"انتهایی نداره..."

پ.ن1: در تمام مدت گفتگو نقاشی هایی که از چهره خیالیش کشیده بودم در ذهنم مرور می کردم به طوری که حواسم را به کلی پرت کرده بودند.
پ.ن.2:شبان!

"بر در کویم گدایی نکته ای در کار کرد
گفت بر هر خوان که بنشستم خدا رزاق بود"

 

 

پ.ن. به بهانه فراموشی

"حافظ از دست مده دولت اين کشتی نوح

                                                   ور نه طوفان حوادث ببرد بنيادت"